
Wanneer de behoefte om gewicht te verliezen verandert in een ongezonde obsessie voor eten, kan het de kern aantasten van relaties, aldus psycholoog Naomi Shragai van de UK Council for Psychotherapy en Association of Family Therapy.
Veel vrouwen geloven heimelijk dat dun zijn dé manier is om een goede relatie te onderhouden. Wanneer de obsessie om gewicht te verliezen extreme vormen gaat aannemen, wordt ware intimiteit echter onmogelijk. Het dun willen zijn gaat dan elk aspect van het leven beheersen. Mensen kunnen zo compulsief worden qua voeding en lichaamsomvang, dat ze nergens anders meer aan denken.
David ervoer dit met zijn vrouw Kate. Kate vertelt: “Ik gaf elke avond toe aan vreetbuien en braken.” David vertelt dat haar boulimia hem eenzaam en onbemind deed voelen. “Alles werd erdoor beïnvloed, de relatie met familie en vrienden en ons leven als gezin. Bij elke uitnodiging moest ik een smoes verzinnen om eronderuit te komen. In mijn hoofd bedacht ik continu excuses voor haar.” Kate wist dat haar eetstoornis hun relatie beheerste. “Ik wist dat ik mijn relatie kon verbeteren door mijn dwangmatige eetgedrag op te geven, maar dat maakte me doodsbang.”
David besloot uiteindelijk om Kate te dwingen tot individuele therapie. Daarna gingen Kate en David gezamenlijk. Pas tijdens deze gezamenlijke sessies begon Kate in te zien hoe schadelijk haar eetstoornis was. “Zelfs tijdens individuele therapie kun je jezelf en je therapeut misleiden. David’s confronterende woorden sloegen echter in als een bom.” David leerde inzien dat ook hij onbewust tegenwerkte. Door alleen Kate te zien als degene met problemen kon hij zijn eigen gevoelens blijven wegstoppen. Kate zag David veranderen. Therapie heeft hem gesterkt en een stem gegeven. Voorheen zweeg hij om me te sparen, wat me een gevoel van macht gaf. Nu trotseert hij me en spreekt me tegen wat overigens erg confronterend is.”
Advies voor partners van iemand met een eetstoornis:
● Probeer zoveel mogelijk informatie te verzamelen over eetstoornissen.
● Als je vermoedt dat er een probleem is, doe er iets aan en verwacht niet dat het vanzelf overgaat.
● Probeer geen confronterende gesprekken aan te gaan tijdens etenstijd, dan zijn de gevoelens het meest intens.
● Zorg ook voor jezelf, geef niet alles op was je leuk vindt.
● Zeg wat je denkt, mensen met een eetstoornis hebben soms een portie realiteit nodig.
● Probeer ruzies te vermijden. Mensen met eetstoornissen zijn gevoelig voor kritiek dus wees bewust van je woorden en toon.
● Denk niet dat je het alleen kan oplossen.
● Als je partner niet behandeld wil worden, zoek dan zelf professionele hulp. Dit kan ondersteuning geven en je partner overhalen om het ook te proberen.
● Zoek iemand met ervaring.
Advies voor mensen met een eetstoornis:
● Denk niet dat je alleen beter kunt worden. Zoek professionele hulp.
● Praat erover met je partner of met anderen. Het vermindert de angst.
● Probeer eerlijk te zijn en erken de mate waarin je eetstoornis je leven beïnvloedt en dat van anderen.
● Weet dat de ziekte progressief is. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het is om hem te behandelen.
● Als je het moeilijk vindt om zelf hulp te zoeken, laat je partner helpen, sluit hem of haar niet buiten.

Heel leerzaam artikel, ik denk voor (helaas) veel mensen herkenbaar.
groetjes
Christianne
Helaas heel herkenbaar. Ik heb ook het gevoel dat mijn leven langs me heen glipt door het obsessieve lijnen. Ik vind het niet leuk, maar
een stem in mijn hoofd zegt dat ik niet mag eten en dat ik iedere ochtend om half 7 moet hardlopen.
Door het strenge lijnen is mijn menstruatie al uitgebleven. Ik voer een oorlog in mijn hoofd, heb continu ruzie met mezelf en ik weet ook
nog eens dat ik het mezelf zo moeilijk maak.
Alles wat ik lees is herkenbaar, ik weet dat ik hulp moet hebben, maar dan komt de vraag; wil ik wel geholpen worden, want dat betekent
eten en dat betekent meer gewicht.
(ben 1.69 en weeg 51kg, ben 29 jr)
Op dit moment een beetje uitzichtloze situatie helaas ;-(
Helaas heel herkenbaar. Ik heb ook het gevoel dat mijn leven langs me heen glipt door het obsessieve lijnen. Ik vind het niet leuk, maar
een stem in mijn hoofd zegt dat ik niet mag eten en dat ik iedere ochtend om half 7 moet hardlopen.
Door het strenge lijnen is mijn menstruatie al uitgebleven. Ik voer een oorlog in mijn hoofd, heb continu ruzie met mezelf en ik weet ook
nog eens dat ik het mezelf zo moeilijk maak.
Alles wat ik lees is herkenbaar, ik weet dat ik hulp moet hebben, maar dan komt de vraag; wil ik wel geholpen worden, want dat betekent
eten en dat betekent meer gewicht.
(ben 1.69 en weeg 51kg, ben 29 jr)
Op dit moment een beetje uitzichtloze situatie helaas ;-(