Te dik voor toegang tot een club?

Ik las vandaag een interessant nieuwsbericht over een club in Australië waar dikke vrouwen de toegang wordt geweigerd.

Het frappante is dat even dikke mannen wél naar binnen mogen. Volgens de eigenaren van de club zijn dikke vrouwen slecht voor de zaak en hebben ze zelfs klachten gekregen van ‘dunne mensen’.

Nu bezoek ik zelf regelmatig clubs in Amsterdam waarbij ook een deurbeleid geldt. Nu gaat het daar over het algemeen om kleding: afhankelijk van de club, de dresscode en de mode op dat moment zijn sportschoenen bijvoorbeeld niet toegestaan. Maar ook minder objectieve zaken passeren de revue zoals je algemene kledingstijl.

Persoonlijk vind ik de selectie op kledingstijl niet erg: ik wil niet tussen lompe boeren en boerinnen staan in een trendy club.

Misschien klinkt dat lomp van mijn kant, maar het is niet minder waar. Ik verwacht een bepaald type publiek in een specifieke club, want de mensen bepalen de sfeer voor een groot gedeelte.

Toch gaat een deurselectie op gewicht mij veel te ver. Als iemand, dun of dik, de juiste instelling heeft en zich er ook naar kleedt en gedraagt, dan behoren zij tot de ‘party people’, een definitie die natuurlijk verschillend is voor elke club en elk feest.

Of het nu gaat om de Sjonnie en Anita clubs, de hippe creatievelingen -technoclubs, de neuspoederende ‘upperclass’ clubs, de invition-only modellen feesten, de booty-shakin’ r&b clubs of één van de vele andere soorten clubs: soort zoekt soort.

We identificeren ons zelf graag door met bepaalde mensen om te gaan. Dat is menselijk en zal ook nooit verdwijnen. Het is een soort natuurlijke selectie op z’n best, en ik denk dat we daar weinig hulp van ‘doorbitches’ voor nodig hebben (en anders organiseren ze maar invitation-only feesten).